Јас сум Мечкаров. Не знам кое ми е вистинското име, ама душата ми е вистинска.
Живеев покрај бензинска кај Кисела Вода, никој не ме бркаше, ама никој и не ме повика дома.
Таму научив да не очекувам многу — и затоа денес, не рипам од радост кога ќе те видам… Ти доаѓам полека. Со почит. Со надеж.
Не барам ништо на сила. Ни љубов, ни време.
Ако сакаш, ќе седнам покрај тебе. Ќе ме погалиш, ќе ти се потпрaм, и ќе сфатиш дека и тивките кучиња зборуваат – со поглед, со присуство, со трпение.
Не сум агресивна. Не се мешам во кучешки караници.
Ми се шета и ми се живее. Ама не знам како да го побарам тоа.
Ако ти си човекот што слуша и кога не се зборува — ќе ме разбереш.
